Helaas, ik stop

Na lang beraad heb ik besloten te stoppen met mijn blog. Ik merk vaak dat ik nu moet zoeken naar dingen om te schrijven en heb er ook lang niet zo veel zin meer in als toen ik begon. Het moet ook niet zo zijn dat ik het doe om maar iets neer te zetten, en dat gevoel had ik de laatste tijd een beetje. Je kunt het altijd vragen als je wilt weten hoe het gaat. ;) Voor mij houdt het dus op, maar wie weet in de toekomst??

School-mood

Ongelofelijk dat ik dit nog zou zeggen in de laatste 4 weken, maar ik zit vanaf vandaag helemaal in de school-mood. Ik focus me op alle dingen die ik nog moet doen. Dus op het moment zit ik in reflectie, stotteren en voorbereiding op toetsing. Dan hoop ik dat ik zonder al te veel stress en problemen overal doorheen kom. Gisteren wilde ik ook met school bezig, maar het lukte gewoon niet. Ik kreeg mezelf niet in de goede stemming. Maar vanaf nu wordt het nog 3 weken hard bikkelen. Ik heb besloten dat dit de beste optie is, want dan ben ik een heel eind. En hoeft niet alles op het laatste moment, waar ik normaal heel goed in ben. :)

Stemmen is best lastig

De gang naar het stembureau gisteren was wel wat anders dan vorige keren, al is het alleen maar omdat ik (volgens mij voor het eerst) met rood potlood moest stemmen. Waar was die stemcomputer? Maar ik had dit keer ook een machtiging bij me. Ik lever het netjes in, laat keurig mijn paspoort zien en vervolgens krijg ik 1 stembiljet. Hmmm, ben ik nou gek geworden? Ik mag toch 2 keer stemmen? Dus ik weer terug, die mevrouw weet van niets, maar uiteindelijk herinnert die man mij en zegt tegen die vrouw: "Dat had ik toch gezegd?" Terug aangekomen bij mijn fiets heb ik een probleem. Oeps, mijn fiets in de bewaakte fietsenstalling gezet en die zit natuurlijk op slot. Shit, wat nu? Na wat excuses aan hebben geboden voor mijn domme gedrag (Wie zet zijn fiets nou neer binnen een hek? -Sorry meneer, ik dacht dan staat die veilig.), kon ik dan eindelijk weer door met mijn 'gewone' leven. Stemmen is dus lastiger dan je denkt. :)

De rek is eruit

Nou, ik zit in de laatste weken van school en ben blij als het afgelopen is. Nog ongeveer 4 weekjes en dan mag ik genieten van de zomervakantie. Ik zal blij zijn als het er op zit. Vandaag een herkansing gehad en morgen ga ik beginnen met mijn portfolio's, want dat zal ook nog een hele hoop werk worden. Dan aan het eind nog wat evaluatiegesprekken en toetsen en dan is het echt zover. Nogmaals, ik kan niet wachten. Wat ik ga doen in de zomervakantie? Rusten en werken. :D

Een hoop veranderd

A lot happened since the last time I posted. ;) Woensdag las ik thuis mijn mail van het werk. Die dag daarna zou er een belangrijke vergadering zijn en er werd verwacht dat je er zou zijn. Tja, dat is nieuws dat je niet elke week krijgt, dus had ik wel onheilspellende ideeen over die naderende vergadering. Wat voor belangrijk nieuws zou er komen? Zelf had ik al de meest rampzalige scenario's in mijn hoofd. Die zelfde ochtend moest ik nog behandelingen doen op school, maar ik was er niet met mijn hoofd bij. Ik kon niet wachten tot de bewuste vergadering.

Toen was het moment aangebroken. De eerste zin van de vergadering was zoiets als: Er is geen goede manier om dit te zeggen. Op dat moment dacht ik: We worden allemaal ontslagen, de afdeling wordt opgeheven. Maar gelukkig, dat was het niet. We zijn als afdeling alleen maar uitbesteed. Valt mee, he? :P Maar zonder gekheid, de afdeling waar ik werk is inderdaad uitbesteed inclusief personeel. Dat houdt in dat ik per 1 juli voor een andere werkgever werk. Ik blijf hetzelfde werk doen, maar voor een andere baas. Ik werk voor Marktplaats, maar op een andere plaats en krijg mijn salaris van een andere werkgever.

Wat ik daar van vind? Dat vind ik moeilijk te zeggen. Het is voor mij het einde van een tijdperk. Ik heb mijn studie als hoofdprioriteit, maar ik werk er al zo lang. Het voelt een beetje als de overname door eBay, maar toen bleven we nog Marktplaats. Straks werk ik voor Custom Connect. Het zal nieuwe mogelijkheden en kansen bieden, maar Marktplaats is een belangrijk deel van mijn leven geweest. We laten een hoop achter wat ik enorm jammer vind, maar de volgende wijsheid hou ik in mijn achterhoofd: "Als er ergens een deur wordt gesloten, zal er weer een raam worden geopend."

Parijs achter de rug

Eindelijk begin ik dan weer te wennen aan de dagelijkse beslommeringen. Afgelopen zondagavond ben ik terug gekomen uit Parijs en het was heerlijk. Maar maandag gelijk weer naar school en dat viel vies tegen. Gelukkig hoef ik nog maar een paar weken tot de zomervakantie.

Een korte samenvatting van mijn Hemelvaartsweekend in Parijs? Mooie objecten, goed weer, onverwachte wendingen, gezellig, veel toeristen, lekker eten, leuke terrasjes, kunst en prachtige gebouwen. Genoeg dus om uitermate te genieten. Maar goed, inmiddels is het gewone leven weer aangebroken en lijkt het alweer eeuwen geleden dat ik in Parijs ben geweest. Zucht…

Bonjour, je suis a Paris!

Studieboeken liggen in de kast, huis opgeruimd, spullen gepakt in mijn koffer, dus tijd om Nederland tijdelijk te verlaten. Want vandaag is het dan eindelijk zo ver: Ik ga naar Parijs. En daar heb ik reuze zin in. Wandelen langs de Seine, paraderen over de Champs Elysees, langs de Eiffeltoren, de Sacre Coeur en het Louvre, zippen aan een wijntje op een terrasje en croissantjes en baquettes bij het ontbijt. Ik heb er zin in en ben er klaar voor. We gaan er een paar leuke dagen van maken. Ik spreek jullie over ongeveer 5 dagen weer!

Ik heb gewonnen!

Een paar maanden geleden vroeg ik jullie allemaal de musical.blog.nl widget aan te klikken die ik op mijn blog en mijn hyves had gezet, want ik kon er mee winnen. Nou, dank jullie wel allemaal, want het heeft gewerkt. Ik heb gewonnen. Vet cool! Grote verrassing toen ik vanmiddag op mijn mail keek, maar ik vind het super leuk. Ik heb dan wel niet de Postcodekanjer gewonnen, maar dit is zeker ook een leuke winst. Wat heb ik nu gewonnen? Een musical pakket! Wat houdt het in? Geen idee, maar het wordt zo spoedig mogelijk naar me toe gestuurd. Ik ben erg benieuwd. Wat zal er in zitten?

Alle tijd, dacht ie...

Vanavond ging ik met de bus terug naar Emmeloord vanuit Groningen. Tot 18.30u had ik les en ik mocht iets eerder weg, zodat ik niet net te laat zou zijn voor mijn bus. Ik had dus alle tijd om de bus te halen en was dus ook ruimschoots op tijd. De buschauffeur had blijkbaar ook alle tijd, want die was er nog niet rond de vertrektijd. Tien minuten te laat komt die aangesjokt met nog een houding die niet verraad dat hij te laat is. Hij sjokte rustig naar de bus toe, deed rustig zijn jas uit en ging rustig alles voorbereiden. Intussen stond ik al wortel te schieten. Als je dan te laat bent, kun je wel een beetje vaart maken. Inmiddels begonnen mijn mede-passagiers zich ook al te ergeren, want eentje zei: 'Die man heeft ook alle tijd, maar ik niet.' Toen we dan uiteindelijk vertrokken was ik blij. Maar vervolgens ging hij bij elke halte uitgebreid stilstaan waardoor we nog meer over het schema heen kwamen. Als toppunt gaat hij ook nog bellen met zijn mobiel via zo'n oortje. Het gesprek was in de hele bus te horen en hij had commentaar op een vrouwspersoon (die verder niet bij naam genoemd werd). Al zijn prive perikelen gelijk ook even meegekregen. Hmmm, best een vriendelijke man, maar wat een aparte! Vond het niet echt representatief.

Wedding

Gisteren was dan eindelijk de grote dag aangebroken, mijn vriendin ging trouwen. Je leeft er zo lang naar toe en dan is die dag ineens aangebroken. Rond het middaguur werd ik verwacht bij haar schoonouders, daar gingen we even een hapje eten en wachten op het bruidspaar. Vervolgens kwamen ze aanrijden en ik moet zeggen: Wat een prachtig bruidspaar! Mijn vriendin zag er heel mooi uit en het paste perfect bij haar.

Vervolgens zijn er foto’s gemaakt met familie en vrienden. We moesten opschieten, want er zat regen in de lucht. Op het moment dat we richting het stadshuis gingen barstte het los. Vlak voor het ja-woord hoorden we ineens een harde klap door het onweer, een prachtig getimed moment. Bij het naar buiten lopen uit het stadhuis mochten we rozenblaadjes gooien naar het bruidspaar en we moesten het ook gelijk weer oprapen. Erg grappig om te zien hoe iedereen gelijk naar beneden dook na het gooien. Daarna naar de kerk waar het huwelijk werd bevestigd voor het aangezicht van God. Klinkt mooi, nietwaar? Het officiële gedeelte was daarmee afgelopen, alles is voorspoedig verlopen. Tijd om te eten en ons voor te bereiden op het feest.

We moesten naar een partycentrum wat echt midden in het bos op de Veluwe lag. Toen ik erheen reed, dacht ik: oké, op de terugweg heb ik iemand nodig om dit doolhof uit te komen. Het eten was heerlijk, daarna kon het feest beginnen. Er waren 200 mensen, dus genoeg volk. Ik heb veel gedanst, dat had ik sinds ik ziek ben geweest niet meer zo fanatiek gedaan. Het feest was geslaagd, we hebben veel lol gehad. Tja, zelfs het feit dat ik even opgesloten zat in de wc was toch wel grappig. Ik kwam er niet meer uit, maar gelukkig wist iemand me van buitenaf te redden.

Maar goed, uiteindelijk kwam er dan echt een eind aan het feest en zou ik achter vrienden aan rijden. Dat zij een Tom Tom hadden zou een geruststelling moeten wezen, maar dat hielp ook niet helemaal. Uiteindelijk kwamen we er wel, maar natuurlijk zijn er net wegen afgesloten die we wel in zouden moeten. Thuis aangekomen vond ik het jammer dat de dag was afgelopen. Het was voorbij gevlogen. Het bruidspaar heeft genoten en de lach op hun gezicht was niet meer weg te krijgen. Ik was ook heel trots op mijn vriendin, ze straalde van geluk en dat was mooi om te zien. Nu mag het bruidspaar op honeymoon, en… ga ik me voorbereiden op mijn trip naar Parijs.

Presenteren, te gek!

Vanmiddag zou ik samen met een klasgenoot een presentatie houden op de sportopleiding over logopedie. We vertellen dan hoe belangrijk een goede stem is en wat voor problemen er kunnen ontstaan. Verder ook tips en tops en praktische oefeningen. Van te voren had ik alleen wel een beetje een onzeker gevoel. Het was niet helemaal duidelijk wat ons te wachten stond en ik zag al helemaal een grote collegezaal vol met studenten voor me en dat leek me echt eng. Al snel werd duidelijk dat het maximaal 60 studenten konden zijn, die studenten konden namelijk kiezen of ze onze presentatie of een andere zouden volgen. Op eventueel 60 mensen waren onze oefeningen niet helemaal berekend. Maar goed, niks meer aan te doen. Dus daar stapten we het klaslokaal binnen (denkend en mijzelf motiverend: dit gaan we even doen) en daar zat een groep van ongeveer 25 studenten op ons te wachten. Na alles aangesloten te hebben, mochten we dan echt beginnen. Ik moet zeggen, het was super. Toen ik eenmaal begon met presenteren wilde ik dat het niet meer eindigde. Ik zat er zo lekker in. Dus ik ben hartstikke blij en ook wel een beetje trots dat ik het gedaan heb. ;)

Vrijgezellig

Het weekend was erg super. Ik moest natuurlijk gewoon werken, maar dat mocht de pret niet drukken. Vrijdag heeft mijn vader mijn badkamer een beetje aangepast. Ik ergerde me altijd aan mijn badkamer. Mijn douchegordijn is vervangen door een douchescherm, mijn mengkraan door een thermostaatkraan en er is een rekje opgehangen om mijn shampoo’s fatsoenlijk op te bergen. Zelf heb ik nog wel wat ideeen, maar dat moet even beter uitgewerkt worden. We doen het stap voor stap.

Zaterdag had ik een vrijgezellenfeest, want ja, mijn vriendin gaat trouwen. Dat is wel een feestje waard, dus dat hebben we dan ook gedaan. Nadat we allemaal (14 dames) verzameld waren, hebben we haar overvallen. We hebben haar verkleed als theemuts en toen lekker even gegeten. Daarna gingen we naar een soort activiteitencentrum waar we zouden sumoworstelen en tokkelen. Daarnaast mocht onze vrijgezel nog over de touwbaan. Helaas is ze niet in het water gevallen. De helft deed niet mee, waaronder ik zelf, maar aanmoedigen en foto’s maken kan ik ook heel goed. De hele tijd werden wij (maar voornamelijk onze vrijgezel) gedrild door een sergeant. Tja, trouwen mag niet zomaar. Als afsluiting hebben we lekker gegeten. Tja, ze zijn ook nog uitgegaan in wat kroegjes, maar mijn wekker ging de volgende morgen gewoon weer vroeg voor het werk, dus ben maar huiswaarts gekeerd.

Helaas kwam ik toen gisteren tot de constatering dat ik gewoon weer naar school moest vandaag. Pfff… Aangezien er nog heel veel mensen zijn, zie je ook maar weinig mensen in de stad, in de bus, op school. Het is allemaal wat rustiger. Op naar de zomervakantie!

WTF OMG

Sorry mensen, maar ik kan niet anders dan vloeken op het moment. In 24 uur heb ik al 2 keer gedacht WTF. Wel voor 2 totaal verschillende gebeurtenissen. We beginnen maar met het goede nieuws. Gisteravond dus de kanjer van de Postcodeloterij gevallen in Emmeloord. Toen de postcode op werd genoemd, was ik helemaal verbaasd. Dat hadden we nog niet meegemaakt in onze schone polder. Ik geloof dat het bijna 40 miljoen euro was die ze mogen verdelen. Allemachtig, wat een hoop geld. Maar gefeliciteerd!

Verder zit ik me op dit moment vreselijk op te winden aan het feit dat er een gek is ingereden op het publiek in Apeldoorn die allemaal stonden te zwaaien naar onze Koninklijke familie. Ik weet dat zijn schuld nog niet bewezen is, maar het is mij allemaal te toevallig. In Apeldoorn, op de plek waar op dat moment onze Koningin met familie langs rijdt in hun bus, komt er een auto die op het publiek inrijdt. Dat klinkt toch niet geloofwaardig als toeval?

Tot nu toe kan ik niet anders concluderen dan dat het opzet was. En dat maakt me kwaad. Koninginnedag is onze nationale feestdag waar we allemaal trots zijn dat we een koninkrijk zijn. Wat bezielt je dan om zoiets te doen? De sfeer is verpest. Waarschijnlijk zullen ook gewonden deze ramp niet overleven. Dat is toch verschrikkelijk? En wat betekent dat voor volgend jaar? Ik word er echt een beetje chagrijnig van.

Nog maar even kijken wat ik ga doen vanmiddag, ben er echt een beetje van slag van. Wat een dag! :S

Verrek, een handtekening

Ruim 2 weken geleden ben ik naar de musical Joseph geweest. Ik heb al sinds mijn eerste geziene musical de tic om een programmaboekje te kopen. Helaas waren de programmaboekjes op bij Joseph. Dus ik heb een betaling gedaan en ik moest een formulier invullen, dan zou het programmaboekje naar mij toe worden gestuurd. Terwijl ik sta te schrijven, zegt 1 van mijn ouders; He, Freek (hoofdrol in Joseph) signeert ook na de voorstelling. Dus ik zeg; Nou, dat is jammer, ik heb geen programmaboek wat gesigneerd kan worden. Zegt de mevrouw bij de shop; Nou, dan zet je toch op het formulier, graag gesigneerd, wie weet neemt hij de tijd om dat te doen. Dus onder het motto ‘wie niet waagt die niet wint’ heb ik dat op het formulier ingevuld.

Afgelopen maandag open ik mijn brievenbus en daar ligt een pakketje van Stage Entertainment. Ik was dat programmaboekje al lang vergeten, maar daar was die dan. Gelijk heb ik het programmaboekje uitgebreid gelezen en op mijn eetkamertafel gelegd. Vanmiddag was er een bepaalde lichtinval waardoor ik ineens wat raars zag op mijn programmaboekje. Ik denk; Het lijkt wel alsof iemand er op heeft getekend. Na het nader bekeken te hebben blijkt dat het de betreffende handtekening was. Ik heb me helemaal suf gelachen. Het was met een bijna lege pen gedaan en daardoor moeilijk zichtbaar, maar het staat er echt. Daar had ik dus echt niet op gerekend!

Stem-up

Het is een lange dag geweest vandaag, maar wat heb ik genoten. Vandaag stond het koorfestival Stem-up op het programma. Dat was dit jaar voor het eerst in de Bantsiliek in Bant. Mijn oude zanggroep Flevox deed mee en daarom kon ik natuurlijk niet wegblijven. Tenslotte voel ik me nog steeds een beetje half-lid. Ik ben alleen maar gestopt vanwege mijn studie (misschien wel mijn grootste opoffering, haha).

Er deden 8 verschillende koren mee die allemaal jazz, pop of gospel op hun repertoire hebben. Al die koren kwamen uit de Flevopolder. De deelnemende koren waren: Cantabilé uit Tollebeek, Cream on Pop uit Emmeloord, Barbershop Quartet Vocal Flair uit Lelystad, C-level uit Emmeloord, Popkoor Remix uit Almere, Popkoor Bea-t uit Lelystad, Vocal Group Flevox uit Emmeloord en Reflection uit Tollebeek. Ik heb bijna alle koren gezien en dat was erg leuk. Heel afwisselend, mooie nummers en arrangementen, de koren waren erg verschillend.

Hoe moeilijk moet het dan wel niet voor de jury zijn om een winnaar te kiezen. Er zat namelijk een vakjury van 3 personen om te jureren. Het was een beetje appels met peren vergelijken. Maar goed, eerst werd de publieksprijs uitgereikt. Het publiek kon namelijk ook stemmen via een stembiljet. Uiteindelijk bleek dat Flevox die gewonnen had, we gingen natuurlijk allemaal uit ons dak. Maar toen kwam de prijs van de jury; Je snapt het al, geen twijfel over mogelijk. :P Gewonnen door Flevox.

Dus ik ben nu al uren in een euforische staat. Ook al heb ik niet meegezongen, het was net of ik zelf gewonnen had. Wat was ik trots op ze en trots op het feit dat ik daar deel van uit heb gemaakt. We hebben nog lekker nagepraat in 't Voorhuys en ik had het niet willen missen. Eén ding weet ik wel weer na vandaag; Ik wil terug naar Flevox zodra ik tijd heb!

Word ook vrienden van Flevox: http://vocalgroupflevox.hyves.nl :)

Changing my day

Afgelopen weken een beetje rustig geweest op mijn blog, maar het zijn weer hectische weken geweest en dan heb ik gewoon minder schrijfzin. Vandaag heb ik de drukte achter me gelaten en heb ik weer even tijd, dus ook voor een blog. De toetsweek is weer voorbij en nu is het afwachten wat de resultaten zijn. Ik ben wel erg relaxed geweest tijdens mijn toetsweek. Alles op mijn tijd en dat werkte fantastisch! Maar goed, nog 1 blok van 10 weken en dan zit het schooljaar er weer op.

Ik was dus vanmiddag lekker aan het genieten van mijn vrije tijd, toen ik ineens werd gebeld door mijn moeder. Mijn broer was in het ziekenhuis in Zwolle beland. Ongelukje tijdens de sportles, enkel geblesseerd. Er zijn foto’s gemaakt, daar kwam niets bijzonders naar boven, maar door de zwelling kon de arts niet zien of hij een scheur heeft of niet. Hij moet dus volgende week terug komen en voorlopig met zijn been omhoog zitten. Maar goed, ik heb dus een avondje vrij genomen van het werk en heb broerlief opgehaald uit het ziekenhuis in Zwolle. Het is wel zielig, want hij zou aan het eind van het seizoen stoppen met voetbal, maar daar is nu abrupt een einde aan gekomen.

Zo zie je maar, ineens kan er zomaar wat gebeuren. Maar goed, ik vind het niet erg. Ik heb toch niets bijzonders te doen tot maandag en dat voelt zo lekker! En over een week vakantie…

Paniekzaaierij

De laatste jaren word ik niet vrolijker van het nieuws. Het is over het algemeen niet echt opbeurend. Het credo lijkt; Hoe negatiever, hoe interessanter. Tenslotte willen we ook niet alleen maar vrolijk nieuws, want dan valt ons leven tegen. Met al dat negatieve nieuws kunnen we namelijk denken: “Ach, mijn eigen leven valt eigenlijk nog best wel mee.” De mens zit best maf in elkaar.

Wat nog veel maffer is in de media is dat er nog een belangrijkere regel is: Paniekzaaierij! De hele dag krijgen we allerlei angstscenario’s voorgeschoteld. Een aantal voorbeelden:
- Het stijgende zeewater gaat overstromingen veroorzaken.
- De dreiging van terrorisme wordt steeds groter.
- Overgewicht leidt tot hart- en vaatziekten.
- Economische recessie kost banen.
Nou ja, goed, jullie snappen het wel.

Is het echt allemaal zo erg? Misschien wel, maar ik hoef er niet de hele tijd mee geconfronteerd worden. Ik heb geen zin om depressief te worden om alle dingen die kunnen gebeuren. Voor sommige dingen kun je jezelf beschermen, maar soms kun je dingen ook niet voorkomen. En daarom gaat veel nieuws bij mij het ene oor in en het andere weer uit. ;)

Geluidsoverlast

Sinds een paar weken zijn ze bij mijn ouders bezig met verbouwen. Er wordt een kamer en een serre aangebouwd. Dit levert een hoop troep en herrie op. We kijken achter in de woonkamer nu tegen een prachtig houten wandje aan. De eerste dag dat die er stond rook het ook echt naar hout in de woonkamer. Vorige week hebben ze de muur eruit gesloopt. Wat een kabaal! Als je nog op bed ligt of met school bezig wil, wordt je stapelgek van het geluid. Mijn moeder en ik zaten vorige week aan de eettafel een broodje te eten en we konden alleen maar naar elkaar gebaren. Mijn moeder is vorige week ook gek geworden van het geluid, dus nu probeert mijn vader rekening te houden met haar door alleen herrie te produceren als ze naar het werk is. Vandaag dus! Helaas had hij niet kunnen bedenken dat ik thuis zou zijn, dus ik ben gevlucht. Ik heb onderdak gezocht bij de buren van mijn ouders. Laten we hopen dat die geluidsoverlast gauw ophoudt. :D

Oud en taai

Mijn oma’s zijn allebei oud en taai. Verder zijn het sterke vrouwen met een grote dosis mentale kracht. Oma G heeft op dit moment pijn in haar darmen en oma vD kan eigenlijk niet meer lopen en wordt volledig begeleid. Een paar weken geleden werd oma G opgenomen vanwege haar darmen. Het was al snel duidelijk dat het erger was dan we konden vermoeden, maar ze komen er niet goed achter wat er aan de hand is.

Woensdag werden we opgebeld. De familie werd min of meer opgeroepen, het zou niet lang meer duren, want ze had zoveel pijn. Ze was er ook helemaal klaar voor om te sterven, want ze had van iedereen afscheid genomen de laatste week. De verwachting was dat ze de ochtend niet zou halen. Donderdagochtend was ze er gelukkig nog steeds en toen heb ik besloten nog even bij haar langs te gaan. Hulpeloos lag ze in bed en ze zag er niet goed uit. Ik heb haar geholpen waar ik kon en ik dacht: Het is goed zo. Vanochtend is ze weer fris en fruitig opgestaan en lijkt ze een behoorlijke opleving te hebben. Ze ziet het weer zitten.

Dit is vorig jaar november ook gebeurd met oma vD. Ook toen werd de familie opgeroepen en gelukkig leeft ze nog steeds. Ik vind het zo onwerkelijk. Blijkbaar stonden ze beiden bij de hemelpoort en was dat het ook niet. Ik weet het niet, ik vind het wel apart dat beide oma’s dit overkomt binnen een jaar. De geest blijkt het lichaam te kunnen overwinnen. Ik ben blij dat ze er nog zijn, maar het is wel schrikken.

Infraroodcabine

Aangezien ik misschien wel in de drukste week van het jaar zit qua school, ben ik aan het eind van de dag vaak flink moe. Gek laat ik me niet maken, ik weet al dat het gevraagde werk teveel is voor de tijd die ik heb. Dat scheelt enorm, want dan hoef je je al niet meer druk te maken. Toch heb ik doordeweeks dan wel een momentje van ontspanning nodig. En daar hebben we een infraroodcabine voor. Elke avond als ik in Leek ben, ga ik even relaxed tot mezelf komen in de infraroodcabine. Even een momentje voor rust. Zo kom ik al op slaaptemperatuur en dan kruip ik daarna lekker mijn bedje in. Elke dag verheug ik me daar op.